دنيا ، پر از تضاد است!
وقتي كه مي خواهي نيست.
وقتي كه هست ديگر نمي خواهي.
تا كوچكي ، آرزوي بزرگ شدن را در سر مي پروري
و آنگاه كه بزرگي، حسرت روزهاي شيرين كودكي لحظه اي آرامت نمي گذارند.
تا نرسيده اي، همه چيز زيباست.
تازه آن هنگام كه مي رسي، همه چيز را سراب مي يابي...

( قسمتی از کتاب من خود را بازمانده می دانم )

...

در آن روزها،چشمانت آرامش بود و اطمينان
و دستانت تمام خوشبختي را يكباره   برايم ارمغان آورده بود.
در آن روزها چقدر با تو خستگي و ماندگي سالهاي تنهايي و در به دري از تن رنجورم به در مي آمد.
در آن روزها كه مي پنداشتم تنها خدا و عشق پايان نمي گيرند،
تو را به خلوت خدايي خيالم دعوت كردم.
تو آمدي و مثل يك واژه گرم و روان در سطر خاموشم جاري شدي.
نقطه پاياني شدي بر انتهاي خط تنهاييم.
تصويري شدي درون قاب چشم من
و براي هميشه جاودانه شدي
در آن روزها ، هر چيز اندازه اي داشت جز عشق كه اندازه نمي شناخت...

(قسمتی از کتاب سرانجام مردی که بی محابا عشق می ورزید)

---

متن بالا قسمتي از نوشته هاي آقاي سعيد نژاد سليماني است
 و به قول ناشرشون مردي كه به زحمت شناختنش مي ارزد
اين آدرس وبلاگشون هست كه به تازگي راه اندازي شده  زن آدم نیست, حواست !
دوست داشتيد به وبلاگشون سر بزنيد
 

نوشته شده در دوشنبه 24 دی1386ساعت 15:33 توسط مسافر تنها| |