دست بر چشمانم کشیدی تا ابر تیره ی غم را که چندی بر دیدگانم خیمه داشت را پرپر کنی و قطره قطره های اشکم را در جام چشمان خود ریختی تا گریه هایم را نبینی

کلبه ی خاموش دلم را باستاره هایی که هدیه آورده بودی روشن کردی و کوچه بی صدا و غبارگرفته ی قلبم را با گام های خود آواز دادی 

دستانم را در دستان کوچک و معصوم خود جای دادی تا وحشت تنهایی را از من بگیری و در سینه ام شعله ای از عشق افروختی و پروانه سان خود سوختی

 تو از واژه های عشق می ترسیدی و خاموش بودی اما سکوتت برای من همه معنای عشق بود

من ندانستم کیستی ؟ و می پنداشتم که تو هم مرا تنها خواهی گذاشت اما تو ردای ساده ی عشق را بر تن کردی و گفتی تا دوازده ماه ابدیت با تو خواهم ماند و همه ی صداقتت را زیر پاهایم ریختی

اما من باز گریستم چرا که عشق تو در قلبم ریشه کرده است

اين يه بهانه بود براي تبريك تولدت
به قول کورال بعضي از دوستيها زميني نيستند
دوستي ما هم زميني نيست
يادمه تو يه پستم نوشتم
زندگی مسابقه نیست بلکه یک سفر است . سعی کنید همسفر خوبی داشته باشید .
اميدوارم همسفر خوبي برات باشم
تولدت مبارك عزيزم