گفت: آن که دریا دریا می نوشد و هنوز تشنه است.

آن که کوه را بر دوشش می گذارند و خم به ابرو نمی آورد.

آن که نه او را از غم که غم از او می گریزد.

آن که در رزمگاه دنیا جز با خود نمی جنگد و از هر طرف که می رود جز او را نمی بینید .

آن که با قلبی شرحه شرحه تا بهشت می رقصد، آن که خونش عشق است و قولش عشق .

آن که سرمایه اش حیرت است و ثروتش بی نیازی.

آن که سرش را می دهد ، آزادگی اش را نه. آن که در زمین نمی گنجد

آن که مرگش زندگی است . آن که خدا را ...

او هنوز می گفت که چراغش را شکستند و با هزار دشنه پهلویش را دریدند .

فردا اما باز کسی خواهد آمد،

                                   که از دیو و دد ملول است و انسانش آرزوست .