گل يخ
جز گل يخ هيچ گل در برف و در سرما نمی رويد
تو هر نیمه شب نمی دانم با وسوسه کدام ستاره یا کدام چراغ به دیدارم می آیی با نگاهی مستانه شعرم را میخوانی و دور می شوی دل شده و خاموش افسوس که نمی دانی شعر من از نگاه توست که چنین زیبا شده ... واهه آرمن ــــــــــــــ گفتم: «بمان!» و نماندي! تو صداي مرا نشنيدي گفتم : « بمان! » و نماندي! بر گرفته از وبلاگ عاشقانه هرگز به دستش ساعت نمي بست روزي از او پرسيدم : پس چگونه است که هميشه سرساعت به وعده مي آيي؟ گفت : ساعت را از خورشيد مي پرسم پرسيدم: روزهاي باراني چطور؟ گفت : روزهاي باراني همه ساعت ها ساعت عشق است! راست مي گفت يادم آمد که روزهاي باراني او هميشه خيس بود در آسمان دو چیز افسونم میکند آبی بی کران و خدا آن را می بینم و می دانم که نیست او را نمی بینم و می دانم که هست ... 
رفتي،
بالاي بام آرزوهاي من نشستي و پايين نيامدي!
گفتم:
نردبان ترانه تنها سه پله دارد:
سكوت و
صعودُ
سقوط!
و من
هي بالا رفتم، هي افتادم!
هي بالا رفتم، هي افتادم...
ولي فتيله فانوس نگاهت را پايين كشيدي!
من بي چراغ دنبال دفترم گشتم،
بي چراغ قلمي پيدا كردم
و بي چراغ از تو نوشتم!
نوشتم، نوشتم...
حالا همسايه ها با صداي آواز هاي من گريه مي كنند!
دوستانم نام خود را در دفاترم پيدا مي كنند
و مي خندند!
عده اي سر بر كتابم مي گذارند و رؤيا مي بينند!
اما چه فايده؟
هيچكس از من نمي پرسد،
بعد از اين همه ترانه بي چراغ
چشمهايت به تاريكي عادت كرده اند؟
همه آمدند، خواندند، سر تكان دادند و رفتند!
حالا،
دوباره اين من و ُ
اين تاريكي و ُ
اين از پي كاغذ و قلم گشتن
اما به راستي،
ستاره نياز و نوازش!
اگر خورشيد خيال تو
اينجا و در كنار اين دل بي درمان نمي ماند،
اين ترانه ها
در تنگناي تنهايي ام زاده مي شدند؟
| Design By : Night Skin |
نخواستم مثل كسي باشم
يا از آن روزگاري كه سپري شد
تنها خواستم
در قيل وقال بي امان ثانيه ها
خودم باشم
خودم را
دست سرنوشت مي سپارم
دلم را به باد مي دهم
دستم را به دوست
پريشاني ام را به خواب
نگاهم را به هيچ
گريه هايم را به بستر
خنده هايم را به ديگران
هيچ نصيب خودم نمي شود
جز خاطراتي پر از هيچ
که يادشان هم درد دارد
امانت دار خوبي باش خدا
خودم را به دست تو داده ام LinkDump
