تو به کلبه ی تنهایی من آمدی ساده مثل خود عشق

 دست بر چشمانم کشیدی تا ابر تیره ی غم را که چندی بر دیدگانم خیمه داشت را پرپر کنی و قطره قطره های اشکم را در جام چشمان خود ریختی تا گریه هایم را نبینی

کلبه ی خاموش دلم را باستاره هایی که هدیه آورده بودی روشن کردی و کوچه بی صدا و غبارگرفته ی قلبم را با گام های خود آواز دادی 

دستانم را در دستان کوچک و معصوم خود جای دادی تا وحشت تنهایی را از من بگیری و در سینه ام شعله ای از عشق افروختی و پروانه سان خود سوختی

 تو از واژه های عشق می ترسیدی و خاموش بودی اما سکوتت برای من همه معنای عشق بود

من ندانستم کیستی ؟ و می پنداشتم که تو هم مرا تنها خواهی گذاشت اما تو ردای ساده ی عشق را بر تن کردی و گفتی تا دوازده ماه ابدیت با تو خواهم ماند و همه ی صداقتت را زیر پاهایم ریختی

اما من باز گریستم چرا که عشق تو در قلبم ریشه کرده است و تو در دلت هراس دلبستگی ها

اما من غمگین تر از همیشه می گریم چرا که از پرپر شدن خاطره میترسم و تو از جدایی ها

 تعطیل شد                                                

ـــــــــــــــــــــــــــ