گل يخ
جز گل يخ هيچ گل در برف و در سرما نمی رويد
دیگه نه همسفر می خوام نه دلخوشی هیچکس آب بر زمین نریخت هیچکس برای ما دعا نکرد در تمام راه یک پرنده از وسیع آسمانمان , رد نشد غنچه ای در مسیرمان نبود یا اگر که بود لب به خنده وا نکرد در کناره کویر زیر آسمان صاف و پر ستاره کویر هیچکس من و تو را صدا نکرد هیچکس دلش برایمان نسوخت در تمام راه یک مسافر از کنارمان گذر نکرد آه , هیچکس اینچنین غریب مثل ما سفر نکرد
بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد سارا به سين سفره مان ايمان ندارد بعد از همان تصميم کبری ابرها هم يا سيل می بارد و يا باران ندارد بابا انار و سيب و نان را می نويسد حتی برای خوردنش دندان ندارد انگار بابا همکلاس اولی هاست هی می نويسد اين ندارد، آن ندارد بنويس : کی آن مرد در باران می آيد اين انتظار خيسمان پايان ندارد؟ ايمان برادر گوش کن، نقطه سر خط بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد! غلامعلی شکوهیان سلامم را تو پاسخ گوی با آنچه تو را دادم من از مردم همين شهرم. همهء آدماي اين شهرم دوست دارم . چون تقريبا هيچ کدومشونو نميشناسم . شايدم خيالاتيمو ميترسم با پيدا کردن دوست مجبور بشم از خيالبافي دست بردارم اما اگر دو نفر به قيمت دوستي مجبور بشن تا اخر عمر بهم ديگه دروغ بگن بهتره که در تنهايي بشينن و به چيز هايي فکر کنن که دوست دارن . بخوان به نام عشق از گفته ها تنها كلام توست كه مي ماند . ازين پنجره شامگاه را پيشباز مي كنم . مي گفتي : « لالايي بلند مژگانت را دوباره خواهم شنيد » آغاز كن كه شبي به بلندي انتظار يافته ام باز هم تو غریبه ساده و ساکت از دور دستها آمده ای چرا حرف نمی زنی از دست من کاری ساخته نیست ؟ من هم چون تو درد کشیده ام اما غریبه درد من از جنس تو نیست غصه های من آخر قصه هائیست که تو آنها را هرگز نشنیده ای داستانی از بایدها داستانی از سوختن من و سکوت تو چیزی نمی گویی غریبه ؟ دلواپس من نباش به عادت حضورت دل خوش است حتی وقتی نیستی باز هم عاشق تو ست
پسرك باز هم تماشا كرد به تمام فضاي رستوران .
پاره ای از دل ما را
با خود برد ...
اما
او که نرفته است
از او بپرسید
که چه می کند با دل ما !؟ ...
كه اينجا آدمك بسيار اما باز
تويی در شهر خاموشی
همه معنای فريادم
سلامم را تو پاسخ گوي با لبخند بی تزوير
بپرس احوال تنهايی من را
حال اينجايم
مپرس از اتفاق ياُس فرداها
مگو با ما چه خواهد كرد اين تقدير
سلامم را تو پاسخ گوی ای دنيای پاكی ها
غبارم من ، تو باران باش
جدايم كن ز اين و آن
رها از منت بی مهر خاكی ها
سلام من صدای وسعت تنهايی ام
از انتهای غربتم در شب
سلام من همان اميد تا صبح است
سلامم را تو پاسخ گوی
گر دست تمنای مرا خواهی كه نگذاری
اگر خواهی كه ننشينم تك و تنها
در اين اندوه و حسرت های تكراری
سلامم را تو پاسخ گوی ...
از آدم هاي بزرگ مجسمه ساختيم و دورش نرده کشيديم ، اگر کسي حرفهاي مجسمه هارو باور
کنه، بايد بين خودشو مردم نرده بکشه !
من اين حرف هارو باور کردم ، اصلا باور کردني هست ؟
توانا بود هر که دانا بود . واقعا ؟؟
من با همه غريبم ، با مجسمه ء آدمها - با آدمهاي مجسمه .
آدم ها از دور دوست داشتني ترن
روز ها فکر کردن فايده نداره. صدا و نور و شلوغي مزاحم خيالبافي آدمه .
بايد صبر کرد تا شب بشه .
شبها ي روشن
| Design By : Night Skin |
نخواستم مثل كسي باشم
يا از آن روزگاري كه سپري شد
تنها خواستم
در قيل وقال بي امان ثانيه ها
خودم باشم
خودم را
دست سرنوشت مي سپارم
دلم را به باد مي دهم
دستم را به دوست
پريشاني ام را به خواب
نگاهم را به هيچ
گريه هايم را به بستر
خنده هايم را به ديگران
هيچ نصيب خودم نمي شود
جز خاطراتي پر از هيچ
که يادشان هم درد دارد
امانت دار خوبي باش خدا
خودم را به دست تو داده ام LinkDump
