گل يخ
جز گل يخ هيچ گل در برف و در سرما نمی رويد
شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد شب مرگ تنها نشیند به موجی رود گوشه ای دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غزلها بمیرد گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا کجا ، عاشقی کرد آنجا بمیرد شب مرگ از بیم آنجا شتابد که از مرگ غافل شود تا بمیرد من این نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قویی به صحرا بمیرد چو روزی ز آغوش دریا بر آمد شبی هم در آغوش دریا بمیرد تو دریای من بودی آغوش وا کن که می خواهد این قوی زیبا بمیرد حمیدی شیرازی
به انتظار تو هر کوچه چراغانی ست هوای چشم من از اشتیاق بارانی ست چه روزها که به دیدارت آفتاب شتافت کرشمه های تو اما همیشه پنهانی ست به آبروی تو سوگند می دهم , که بیا و گرنه باغ شود خشک , رو به ویرانی ست بیا به پای تو پرپر شده ست خرمن گل از این بهار , در ین لاله زار,ارزانی ست چو غنجه دل به گلی بسته ام که بی خار است چه احتیاج به خضری که خود بیابانی ست به دیدن تو اگر قالبم تهی نشود قصیده می شوم از وصف تو که طولانی ست چقدر فاصله داری مگر ستاره صبح ؟ حضور سبز تو دور از زمین ظلمانی ست ؟ به دوستان تو امروز اعتمادی نیست که هر گروه , گره خورده پریشانی ست برای باز شناسی , فراز گنبد عشق کبوتر حرم دل آماده نگهبانی ست شبی به شیوه شیرین , کسی دلم را برد قیافه مثل همین قیافه که نورانی ست سید محمد عباسیه کهن عجب صبری خدا دارد ! اگر من جای او بودم همان یک لحظه اول که اول ظلم می دیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبایی و زشتی بروی یکدیگر ویرانه می کردم عجب صبری خدا دارد ! اگر من جای او بودم که در همسایه صدها گرسنه , چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم نخستین نعره مستانه را خاموش و آن دَم بر لب پیمانه می کردم عجب صبری خدا دارد ! اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان , دیگری پوشیده از صد جامه رنگین , زمین و آسمان را واژگون ، مستانه می کردم عجب صبری خدا دارد ! اگر من جای او بودم برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو آواره و دیوانه می کردم عجب صبری خدا دارد ! اگر من جای او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم عجب صبری خدا دارد ! چرا من جای او باشم ؟ همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و , تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد ! و گرنه من بجای او چو بودم یکنفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه میکردم عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد ! * سلام به همه امشب نيامدي دلواپسي يك لحظه امانم نداد نگفتي من هم دلي دارم و اشك هاي ناگفته اي براي تو براي باران پس چرا اين طور بي خيال به دلتنگي هايم لبخند مي زني يك امشب كه من از سر نياز در كنار مهرباني تو ام اينقدر نامهربان نباش دستي بر غبار دير سال اين پنجره ها بكش بگذار بوي بهار و بابونه به اتاق من هم بيايد مگر چه مي شود ؟ حضور تو فال حافظ پنجره هاي باز به سوي بهار خدايا خواب مي بينم ! انتظار واژه ي غريبي است واژه اي كه روز ها و شايد ماه ها با آن خو گرفته ام كه چه سخت است انتظار هر صبح طلوعي ديگر است بر انتظار فردا هاي من ، خواهم ماند تنها در انتظار تو شايد كه بخوانند روزي بر تو عشق مرا . تا تو هستي و غزل هست دلم تنها نيست شب شد خورشید رفت آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب آسمان را جست و جو می کرد ناگهان ستاره ای چشمک زد ! آفتابگردان سرش را به زیر افکند گلها خیانت نمی کنند برگرفته از وبلاگ مثل تو از دوردست خاك مهدی سهیلی نمي دانم چه شده ؟ انگاري که فقط مي خواهند مرا پشت سر بگذارند بي اينکه رنگ خاطره اي از حضورم بر جا گذارند....... اما مهربانتر شده اند . چقدر در تاریکی و تنهایی شعر نوشتن خوب است اگر در این ترانه ها فریاد هم بزنم کسی نمی شنود اگر حتی در ناباوریشان بمیرم کسی گریه نمی کند اگر از تو بخواهم که برگردی و بمانی هیچ کس سادگی و خوش خیالی ام را ملامت نمی کند این ترانه ها را دوست دارم که واگویه ای از خلوت و تنهایی من اند حتی اگر تو به ساده بودنشان بخندی ای شما !
. یه مدت بود که راست کلیک توی وبلاگم ممنوع بود ( بخاطر یک سری مسائل ) . اما الان بخاطر شما دوستای گلم این مسائل رو نادیده گرفتم و ممنوعیت رو برداشتم .
محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست
از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت
كه در اين وصف زبان دگري گويا نيست
بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما
غزل توست كه در قولي از آن ما نيست
تو چه رازي كه بهر شيوه تو را مي جويم
تازه مي يابم و بازت اثري پيدا نيست
شب كه آرام تر از پلك تو را مي بندم
در دلم طاقت ديدار تو تا فردا نيست
اين كه پيوست به هر رود كه دريا باشد
از تو گر موج نگيرد به خدا دريا نيست
من نه آنم كه به توصيف خطا بنشينم
اين تو هستي كه سزاوار تو باز اينها نيست
درگوش من صداست
تنها قفط صدا
آري فقط صداست
آواي نرم دوست
فرياد آشناست
اين صاحب صدا
هر لحظه با منست
اما ز من جداست
من باغ نيستم
اما دو غنچه ام
در غارت صباست
دريا نبوده ام
اما دو گوهرم
بر خاك ها رهاست
يعقوب نيستم
اما دو يوسفم
در چنگ گرگهاست
در اين لهيب غم
چون كوه آهنم
برجا و استوار
مغرور و سربلند
اين درد و اين شكيب
همتاي كيمياست
گويم به خويشتن
اي دل صبور باش
تدبير با شماست
تقدير با خداست
در اين هجوم درد
سرمايه ام اميد
جانمايه ام دعاست
اي دوست اي رفيق
بهتر از اين دو چيز
با من بگو كجاست
اين روزها اين من هستم که روزها را مي گذرانم يا روزها هستند که مرا مي گذرانند .....
گر چه کم کم دارم احساس مي کنم که اگر اين روزها هستند که مرا طي مي کنند
ای تمام عاشقان هر کجا !
از شما سوال می کنم :
نام یک نفر غریبه را
در شمار نام هایتان اضافه می کنید ؟
یک نفر که تا کنون
رد پای خویش را
لحن مبهم صدای خویش را
شاعر سروده های خویش را نمی شناخت
گرچه بارها و بارها
نام این هزار نام را
از زبان این و آن شنیده بود
یک نفر که تا همین دو روز پیش
منکر نیاز گنگ سنگ بود
گریه گیاه را نمی سرود
آه را نمی سرود
شعر شانه های بی پناه را
حرمت نگاه بی گناه را
و سکوت یک سلام
در میان راه را نمی سرود
...
ای شما !
ای تمام نام های هر کجا !
زیر سایبان دست های خویش،
جای کوچکی به این غریب بی پناه می دهید ؟
این دل نجیب را
این لجوج دیر باور عجیب را
در میان خویش
راه می دهید ؟
قیصر امین پور
| Design By : Night Skin |
نخواستم مثل كسي باشم
يا از آن روزگاري كه سپري شد
تنها خواستم
در قيل وقال بي امان ثانيه ها
خودم باشم
خودم را
دست سرنوشت مي سپارم
دلم را به باد مي دهم
دستم را به دوست
پريشاني ام را به خواب
نگاهم را به هيچ
گريه هايم را به بستر
خنده هايم را به ديگران
هيچ نصيب خودم نمي شود
جز خاطراتي پر از هيچ
که يادشان هم درد دارد
امانت دار خوبي باش خدا
خودم را به دست تو داده ام LinkDump
